22 bullets (فنا ناپذیر)
وقتی که باید بکشی و انتقام بگیری تا بیشتر زجر بکشی. انتقام از دوستان و همپیمانان قدیمی. دوستانی که الان رئیس مافیا هستند و مجبور به کشتن برای بقا و فرار از چنگ قانون. بخصوص که پای خانواده به میان کشیده شود و چاره ای جز کشتن بهترین دوستانت هم نیست. اینجاست که از چهره ی همیشه خونسرد و خالی از احساس ژان رنو لذت می بری و از کشتن لذت می بری و همپای آن زجر کشتن را مزه می کنی. حتی هر لحظه انتظار داری قهرمان فیلم نیز قربانی حس کشتنمان شود و از کشته شدنش لذت ویا رنج ببریم.
فیلم روان است. کارگردان با تمام تلاشی که داشته تا در لحظه های آخر نیز گرهی وجود داشته باشد ولی نتوانسته است بیننده را بپیچاند. همه چیز داستان از اول بسته بندی شده است و با باز کردن اولین گره بسته باز میشود و تنها بار دراماتیک فیلم است که بیننده را مشتاق نگه می دارد.
فیلم را باید دید. بخصوص آنهایی که “لیون حرفه ای ” را هنوز فراموش نکرده اند.
اما در حین دیدن فیلم از موسیقی آن غافل نشوید. کارهای klaus badelt آلمانی حرف ندارد. فیلم دزدان دریای کارائیب که هنوز به یاد دارید. تم های باورنکردنی “بادلت” هیچ وقت از خاطره ها محو نمی شود. هرچند موسیقی این همکار” هانس زیمر” شاید در این فیلم به چشمگیری دزدان کارائیب نباشد اما کافی است فیلم را یک بار بدون صدا ببینید. آنوقت می بینید “بادلت” چه جادوگری است.
“بادلت” را در فیلم های کله گنده ها می توانید پیدا کنید.هرچند شهرتش قربانی کله گنده های گنده تر از خودش شده است.
Gladiator
Mission: Impossible 2
The Pledge
Hannibal
Pearl Harbor
The Time Machine
X-Men
