22 bullets (فنا ناپذیر)
وقتی که باید بکشی و انتقام بگیری تا بیشتر زجر بکشی. انتقام از دوستان و همپیمانان قدیمی. دوستانی که الان رئیس مافیا هستند و مجبور به کشتن برای بقا و فرار از چنگ قانون. بخصوص که پای خانواده به میان کشیده شود و چاره ای جز کشتن بهترین دوستانت هم نیست. اینجاست که از چهره ی همیشه خونسرد و خالی از احساس ژان رنو لذت می بری و از کشتن لذت می بری و همپای آن زجر کشتن را مزه می کنی. حتی هر لحظه انتظار داری قهرمان فیلم نیز قربانی حس کشتنمان شود و از کشته شدنش لذت ویا رنج ببریم.
فیلم روان است. کارگردان با تمام تلاشی که داشته تا در لحظه های آخر نیز گرهی وجود داشته باشد ولی نتوانسته است بیننده را بپیچاند. همه چیز داستان از اول بسته بندی شده است و با باز کردن اولین گره بسته باز میشود و تنها بار دراماتیک فیلم است که بیننده را مشتاق نگه می دارد.
فیلم را باید دید. بخصوص آنهایی که “لیون حرفه ای ” را هنوز فراموش نکرده اند.
اما در حین دیدن فیلم از موسیقی آن غافل نشوید. کارهای klaus badelt آلمانی حرف ندارد. فیلم دزدان دریای کارائیب که هنوز به یاد دارید. تم های باورنکردنی “بادلت” هیچ وقت از خاطره ها محو نمی شود. هرچند موسیقی این همکار” هانس زیمر” شاید در این فیلم به چشمگیری دزدان کارائیب نباشد اما کافی است فیلم را یک بار بدون صدا ببینید. آنوقت می بینید “بادلت” چه جادوگری است.
“بادلت” را در فیلم های کله گنده ها می توانید پیدا کنید.هرچند شهرتش قربانی کله گنده های گنده تر از خودش شده است.
Gladiator
Mission: Impossible 2
The Pledge
Hannibal
Pearl Harbor
The Time Machine
X-Men
محمد خواجهپور said,
October 9, 2010 at 12:45 am
اینو برام کنار بذار
یکی دو تا فیلم است بیا بگیر
كومونك said,
October 9, 2010 at 11:46 am
OK
علي اصغر اماني said,
October 21, 2010 at 12:27 pm
این فیلم رو به من میدی؟
gerashtv said,
October 30, 2010 at 10:12 am
خیلیها معتقدا که نباید عکس و فیلم گرفته بشه معمولا دو تا دلیل اصلی رو همیشه میگن
1. لاریها این فیلمها رو میگیرن و صدا روش میذارن. که خیلی دلیل ابلهانهای هستش. چون واقعا صداگذاری طبیعی فوقالعاده مشکله و به راحتی آدم متوجه میشه. مثل فتو شاپ کردن یه عکس که با موبایل گرفته شده. اگه دستی توی فتوشاپ دارین سریع متوجه میشین که عکسهای کیفیت پایین با کوچکترین دستکاری خراب میشن.
2. از این عکس و فیلمها برای شناسایی اشخاص و درنتسجه مدرکس میشه علیه اینها و توی اطلاعات بهشون گیر میدن. اول اینکه اطلاعات اگه بخواد گیر بده هیچ نیازی به مدرک نداره و در ضمن توی محیط به این کوچکی مگه میشه همه همدیگه رو نشناسن. حتی اگه یه بچه 12 ساله هم به عنوان مامور اطلاعات بیاد تو خیابون میتونه نصف مردم رو شناسایی کنه. و در ضمن ما که کار خلافی انجام نمیدیم، فقط و فقط از حقمون دفاع میکنیم.
به همین دلیل:
من یه وبلاگ زدم به اسم GerashTV.wordpress.com و یه ای میل GerashTV@gmail.com برای ارسال فیلمها و عکسهای حق خواهی ما.
اگه ما نتونیم صدامون رو به جایی برسونیمون تمام کارهایی که میکنیم همش میشه باد هوا. مگه ما خودآزاری داریم که یه هفته اعتصاب کنیم اما نذاریم کسی خبر بشه. پس باید این اتفاقات رو به گوش همه برسونیم تا بعضی از اونایی که اون بالا نشستن و میگن که “گراش رو بی خیال شین بذار هر کاری دلشون میخواد بکنن” بدونن که ما همچین هم بیکار نیستیم.
خلاصه اگه عکسی یا فیلمی دارین بفرستین تا بذارم تو سایت. میتونین 1 جمله هم توش شرح بدین
یا حق
محمد خواجهپور said,
November 9, 2010 at 4:57 pm
http://gerash.wordpress.com/2010/11/09/600
دعوت به نوشتن دربارهی انجمن شاعران و نویسندگان گراش
به مناسبت ششصدمین جلسهی انجمن
نوید روانبخش said,
November 16, 2010 at 10:06 pm
سلام ای دوست…شما لینک شدید با اجازتون